Biz ülke olarak nereye gidiyoruz. Neresine baksak elimizde kalıyor hayat, ülkeden dolayı.
İnsan bir plan yapıp yada bir şeyler hayal edip bir şeylerin peşinden koşmaya başlıyor. Sabah kalkıp televizyon ya da internete baktığında bir yerlerde bomba patlamış, bir yerlerde birileri öldürülmüş, başka bir yerde kadınlar tecavüze uğramış, dövülmüş ya da öldürülmüş. Sonra oluşturduğun planlar ve hayaller yıkılıyor. Yıkılması da lazım vicdanlı olan insan için. Sonra planları ve hayalleri bir kenara bırakıp hayatta kalma davasına düşüyorsun ve bir iki hafta bu psikoloji ile yaşıyorsun sonra yine yeni planlar ve yeni hayaller ve bu kısır döngü dönüp duruyor. Tabii ki o bombanın patladığı yerde ya da o tecavüze uğrayan, dövülen kadınlar için bu döngü, döngü olmamaya başlıyor. Çünkü o psikoloji hayat boyu atlatılamıyor çoğu zaman.
Bu kısır döngüyü yıkmaya çalışmak için neler yapmalıyız bilmiyorum.
Acaba insan bu kısır döngüde hiçbir şey düşünmeden çıkabilir mı hayalleri ve planları sekteye uğramasın diye? O zaman insan insan olmaktan çıkmaz mı bu acıları görmemezlikten geldiği zaman?

Kimler Neler Demiş?

Please Login to comment