Yazısı çoğu zaman özensiz, hayatta sabırsız çocukların hatta belki yetişkinlerin dahi ailelerindeki sevgiyi incelemek gerektiğine inanıyorum. Prof. Dr. Byron Norton, çocukların üç ebeveyni olduğunu; bunların anne, baba ve bu ikisinin arasındaki ilişki, davranışlar olduğunu belirtmiş. Norton’a göre bu üçüncü ebeveyn çocuk gelişiminde çok etkili.

Genelde üçüncü ebeveyn unutuluyor; çocuklar iki ayrı kanaldan şefkat görüyor fakat o kanalların birleştiği bir noktaya pek şahit olmuyorlar. Halbuki üçüncü ebeveynin varlığına şahitlik eden çocukların daha güvende, güçlü ve huzurlu hissedebileceklerini düşünüyorum.

Çocuğun zihnini meşgul eden, küçük yüreğini huzursuz kılacak olan ise anne ve babasının arasındaki ilişkinin anlayışsız, sevgisiz biçimde seyridir. Çocuk suçu kendisinde arayabileceği gibi; istenmeyen, sevilmeyen, yetersiz bir varlık olarak da hissedebilir, ki bu onun hayatında uzun vadede derin yaralar açarak her girişiminde, başaramayacağı saikiyle bunu devam ettirmekten korkup geri adım atmasına, yapabileceklerini ve yetenek sınırlarını keşfetmesinde oldukça zorluk çekmesine neden olacaktır.

Başarının sabırla denemenin, fedakârlık ederek çalışmanın sonucunda geldiğini hepimiz kabul ederiz. Son zamanlarda görüyorum ki, yetişkinler kendilerinde olan sabrın ve fedakârlığın çocuklarında olmayışından, çocuklarının “laftan anlamaz”, “yaramaz”, “başarısız”, “sabırsız”, “düzensiz”, “hiperaktif” oluşlarından yakınıyorlar. Çocukların davranışlarının altında birçok sebep yatıyordur elbette fakat ebeveynler biraz da bunların tepkisel olup olmadığını ölçmelidir. Çocuklarında yakındıkları bu davranışlara bakıp “Ne yapacağız biz bu çocukla?!” demek yerine belki dönüp biraz eşlerinin gözlerine bakmalılar.

Bırakınız, çocuğunuz üçüncü ebeveynini doya doya hissetsin.

Kimler Neler Demiş?

Please Login to comment