Alper Atabek

Okuyorum hepinizi Geç de olsa ömrümde Eliot,Neruda ve Baudelaıre Hepiniz yüce şairlersiniz besbelli Ve benden çok daha önce Belirmiş akıllarınız yeryüzünde Nerede uyuduğunuzu ya da uyandığınızı Acıkıp susadığınızı hangi sokakta Ya da...

Asırlardır yükselen medeniyet Ellerimiz ve vücutlarımız üstünde Ki hatta kanımızı oluk oluk içen bu medeniyet Büyük,kumdan bir kale gibi Şöyle bir kurcaladın mı içini Dökülüyor yere kumları Ama öylece bırakıp...

Yavaşça yükseliyor suratı gördüklerimin Öfkeleri artıyor,titriyor kaşları Ve inceldikçe inceliyor dudakları Söyleyecek kelimeleri kalmadığından Çıkarmadan ölümü akıllarından Metanetle küfrediyorlar Ağızlarda hep aynı cümle Yapacak bir şey yok. Aklın sandığına sığınmışsa kalplerimiz Yer açmalı...

Şizofren...Şizofren...Şizofren... Böyle bağırıyorlardı dışarıdaki çocuklar kendilerinden daha az yıldır hayatta olan küçük kız çocuğuna.Hepsi bir ağızdan,işaret parmakları ile arsızca göstererek haykırıyorlardı. Kahkahalar ve iniltiler eşliğinde....

Açıyorum penceresini odamın Soğuk düşüyor ellerime Ve dar pencerenin çerçevesinde Şehrin tamamını izliyorum gece saat üç gibi.   Gece saat üç gibi henüz yola çıkıyor bir adam Temizlemek için kirlenecek...

Tıpkı eskisi gibi oldu. Eskiden gayri neyimiz var elimizde. Eski sevgililer,eskiden sevilmeyenler, En eskiden başlıyor bildiğim tüm eksikler. Aynı noktaya varmak için dönüyor dünya. Eskiden olduğu gibi bulansın diye...

Doğar çocuk. Babadan olma,anadan doğma, Ufak,sarı,ak ya da kara. Olur insan karnında. Bazısı toplu iğneyi icat etmek için, Bazısı başlatsın diye savaşı, Kimisi koşsun diye sokaklarda, Kimisi vurulsun diye silahlarla, Ama muhakkak...