Zihnimdeki Pranga

Yine bir yaz mevsimi ve yine düşüncelere yelken açan ben.Bir tür döngü gibi her defasında kendimi içinde buluyorum.Sanırım buna alışmak zorundayım.İstemesemde bunu yaşayacağımı biliyorum.Çünkü;usul usul yaklaştığını hissediyorum.Her gün doğan güneş gibi gerçek ve aşikar bir durum olduğu için yok sayıp inkar edemiyorum.Mecburi olarak yine tekrara düşüyorum.Diğer durumlarda olduğu gibi konuşuyorum,tanıyorum ve zamanı geldi mi uzaklaşmak zorunda kalıyorum.Sonrasında bilindik hikayeye müthiş bir isteksizlik halinde tekrar merhaba diyorum.Adeta zihnimdeki pranga gibi nereye gidersem gideyim benimle geliyor.Konuşmak istediğinde hatırlanmak istediğinde zihnimde yolculuğa çıkıyor.Ondan kaçmak istediğim zaman zihnim düşüncelerde kendini buluyor.Geçmiş,gelecek,her şey onunla oluyor.Beni iyi tanıyor.Neyi sevdiğimi biliyor.Neye üzüldüğümü biliyor.Bir bütün olarak beni bilmesine rağmen kontrolü kendinde tutamayıp bana teslim oluyor.Zihnimdeki pranga her seferinde bilindik hikaye olmaya esir oluyor.