Kaç yıl geçti aradan? Arkana bakmadan bu hayatın maratonuna uyum sağlamak için koşmaya başlayalı? En son ne zaman mutlu oldun, film izledin, kendin için müzik söyledin, ağladın, kitap okudun?
Ben söyleyeyim.Hiçbir zaman…
Kendimizi o kadar şartlamış ve zorlamışız ki hayatımızın en güzel zamanlarını bir hiç uğruna harcamışız. Mahallede top peşinde koşmamız gerekirken okuma-yazma öğrenmeyle uğraşmışız. Onca yeteneğimizi köreltip sadece at gözlükleriyle bir başarı sağlamaya odaklanmışız. Sonuç;
HÜSRAN!
Nerede ve kiminle birlikteysen zamanı durdur ve sor kendine o hep kaçtığın soruyu
Ait olduğum yerde miyim ?
Eğer cevabın ‘hayır’sa hiçbir şey için geç değil. Düşün ait olduğun yeri bul. Peşinden koş. Çünkü belli bir zaman geçtikten sonra senin dönüp arkana baktığında elle tutulur güzel anıların biriksin. İyi ki demeyi öğren.Keşkelerle, başkalarının ne düşüneceği kaygısıyla yaşama! Boşver başkalarının senin için ne düşündüğünü, zaten hep onları düşünmekten bu hale gelmedik mi ?
Ömrün geçip giderken ‘iyi bir his anlatmak’ olsun gayen. Öyle bir hayat yaşa ki örnek ol başkalarına onlarda senin yolundan gidebilsin. Mutlu olduğun işi yap. Başkalarının gittiği yolda onlara ışık ol, güneş ol.
Benim yolumda hiç ışık yoktu.Karanlık dostum olmalıydı.Ama karanlığın faydası yoktu ki o yüzden ben bir küçük ışığa muhtaç yürüdüm o yolların en kuytularında.Sonunda bir dokunuş değiştirdi o karanlığımı benim ışığım, güneşim değil hayallerim oldu. Bugün hayallerim için yaşıyorum ve uğraşıyorum.
Eğer bu yazıyı okuyorsan bence de geç kalmadın hayata. Koş hayallerine koş. İçinde uyuyan çocuğu uyandır. GÜLÜMSE 🙂
Yazarın diğer yazıları;
Son yazılar