Nurullah ışık

Anlatabilsem keşke s eni,sesini, o unuttuğum kokunu bütün varlığını ne kadar özlediğimi. Bir şiirle yada bir şarkı ile yada haykıra haykıra bağıra bağıra ağlayarak anlatabilsem...

Bir kaç şarkı, Hediye ettiğin bir kitap, Biraz acı, Biraz kırgınlık, ve dilimden bir türlü düşmeyen "zaman" kelimesi. Şarkılar; senin ne yaşadığını anlamak için. Kitap; senden kalan tek hatırayı yaşatmak...

Aradan neredeyse bir yıl gibi uzun bir zaman geçmiş olmasına rağmen hala ayrılığın yaşattığı o ölüm tadında ki acıyı atlatamayan hala çok derin bir...

Oradayım şimdi; en son el ele tutuşup, kalbimi tutuşturduğun yerdeyim. Güneş henüz doğdu, her yer bembeyaz, Deniz hala mavi, ve martılar uçmaya devam ediyor. Oradayım; veripte tutamadığın...

Herkesin vardır bir kitap kokusu Herkesin beşinci mevsimi gibi Günün 25.saati gibi Ve gökkuşağının sekizinci rengi gibi Herkesin vardır bir umudu bir hayali Bir kaybettiği birde kazanamadığı Ama vardır herkesin...

Ve tekrar sormaya başlamıştım kendime Gecenin en sessiz saatlerinde Gecenin en sensiz saatlerinde Gecenin sensiz sessizliğinde Sessizce ama içimde bağırarak Sessizce ama haykırarak Sessiz bir şekilde sensizligimle başbaşa çıldırarak sormaya...

Hep merak etmişimdir, acaba nasıl bi duygu, 'severken sevilmek'... Bir çocuğun, bayram sevinci, gibimi? Yoksa bir Annenin, hasreti ile yanıp tutuştuğu, evladına kavuşmak. gibimi? Peki bir babanın...