Serdar

İnsan vasfında bir güruhun bu satırlarda yan yana gelebilmesi Satırlara olan kinimden mi Kinimin nefse hükmetmesi mi Bu devirde insan kalabilmek Bu devirde nefes alırken bile boğazının sıkıldığını...

Kimseyi memnun edemediğim hayatımın bana verdikleri, elimde tutamayacağım kadar yoklar Kimsenin bana vermeyip benden aldığı onlarca eksiğim var Ama sokaktan gelip geçenler bu yağmurun altında durmama...

Hiçbir şeyin biteceği yok Ben mi bitsem Bitirsem kendimi öylece Belki gözlerine bakarken ya da son satırlarımı sana yazarken Hiç kimsenin umursayacağı yok Beni ya da beni, ben edenleri Ben...

Karanlık bir yola saplandım kaldım Karanlığın yarattığı bir ben var sessizliğin sesinde, sessizce sesine ses arayan Karanlık yok etti beni Senin yarattığın, benim yaşattığım Kendini yaşatamayan ben İçinde kendi...

Boşuna yürüdüğüm yollar Boşa harcanmış bir umut daha Zamansız gelişlerin kadar gidişin de ondan farksızdı Yolun bana çıkmazken, beni yolumdan etmiş olmana ne demeli Benim, senden önceki yolum...

Oturduğum sandalyenin bir ayağı kırık Her gün aynı masada oturduğun, tanımadan kafayla selamlaştığın farklı yüzler Kalabalık bir sırada beklerken gördüğün bir daha da asla unutamayacağın o...

Iki dudağının arasından çıkacak senli kelimelere feda ettim nefesimi Nefesinin verdiği sıcaklıkta körelttim nefsimi Insan yağmur altında yürürken sağında biri olsun ister Belki solunda taşıdığını belki de...