Toplumların gelişmişlikleri çocuk ve kadına verilen değer ile ortaya çıkar. Çocuk ve kadınlar toplumların baş tacıdır. Savaşlarda dahi kadın ve çocukların dokunulmazlıkları vardır. Anayasaya göre çocuklar için alınacak tedbirler eşitlik ilkesine aykırı sayılmaz.

Çocukların güldüğü,gülebildiği toplumların gelecekleri parlaktır.Ak ve paktır.

Ülkemizde çocuklar öldürülüyor. Hem de canice.

Alperen, kreş servisinde unutulup sıcaktan ve havasızlıktan öldürüldüğünde(taksirle ölüme sebebiyet) 3 yaşındaydı.

Eren, bölücü terör örgütü PKK’nın girdiği evi göstermek için güvenlik güçleriyle bölgeye giderken terörist kurşunlarına hedef olduğunda 15 yaşındaydı.

İki buçuk yaşından beri dedesi ile yaşayan Ceylin  yaşadığı evin 30 metre ötesindeki apartmanın dördüncü katında ”sandıkta” ölü bulunduğunda 10 yaşındaydı.

Toplum nasıl olur da çocuklarına sahip çıkmaz?

Hepsi geleceğin doktoru, hakimi, mühendisi, pilotu, askeri, milletvekili…

Toplumsal yozlaşmalar ve insanların hırsları ve ihmalleri sebebiyle bu minik bedenler toprağa veriliyor. Oysa bu minik bedenlerin yeri toprak değil.

Ne yapmalıyız?

Bu işin birçok açısı var.

• Ülkemizde en büyük eksikliklerin başında “denetim” fonksiyonu geliyor. Kötü bir olay yaşanmadan denetlemiyoruz. Alperen’in servisi aslında kayıtlı değil. Denetim mekanizmaları devrede olsa bu tarz iç yakan ve ucuz ölümler yaşanmaz.
• Toplum olarak tepkisizlikler bu olaylara sebebiyet vermekte. Toplum bir çığlık olsa ve “Ceylinler, Alperenler, Erenler ölmesin” diye bağırabilse herkes kendisine çeki düzen verecektir.
• Ve elbetteki eğitim gene bu olaylarda çok önemli bir rolde. İnsanlık öğretilmeli. Önce insan olmayı, cinsiyet gibi ayrımlara girmeden her insanı insan olduğu için sevmeyi öğrenmeliyiz.

Artık bu ihmaller ve canilikler son bulsun. Herkes sesini yükseltsin.

Yazıma şu sözle son vermeyi uygun görüyorum:

“Bir ülkeyi tanımak istiyorsanız, o ülkede insanların nasıl öldüğüne bakın.”

Albert Camus.