Hüseyin EKİZ

Söz dalaşları, yumruklu kavgalara dönüşüyordu az kalsın. Kardeş kardeşe, gelin geline, Çocuklar da birbirlerine saldırıyordu.  Parmağıyla, gösterdi yaşlı kadın sonra anlatmaya başladı. – Orada, dedi. Nefesi...

Bir gün birden durmuş denizde çalkantı. Çöp balıkları yorulmuş çöp toplamaktan. Midyeler kepenk indirmiş bir bir. Vatozlar bırakmış zehrini emmeyi denizin.Yılan balıkları kesmiş bölgelerindeki...

Masalsın diye sevdim seni; Sana olan bu aşk biraz çocukça, Dilim dönmüyordu anlatamıyordum belki, İçimde yaşıyordum seni,masumca, Adı üstünde, masaldı bu! Gerçekliği yoktu hiçbir şeyin, Ben bir kurşun askerdim sen...

Dün, gece yağmuru kucaklamış da bırakıvermişti yeryüzüne bu günün sabahına. 5.30 feribotunda aç karnına yakılan sigaraların dumanlarıydı biraz gözleri acıtan uykusuzluğun yanı sıra. Karşıda...

En çok, yalnız kalmaktan korkardım ben, Bir de dışarıda yağmur yağıyorsa... Ağlardım, Sus diyecek kimsem de yoktu eskiden Bulutları kavgaya tutuştururdu, Çığlığı, kulaklarımla buluştururdu o karanlık beden. Yıldırım düşmüştü...

Eskiden inandırıldı adam. Çocukken başlamıştı her şey. "Ağaç yaşken eğilir" dedi sakallının biri. Elinde kehribar taşından yapılmış kocaman bir tespihle gösterip şadırvandaki çocukları. Sonra...

Mülteci bir aşkı yaşadım gözlerinde bunca zaman, Ağlayacaksın diye delicesine korkardım, Bilmiyordun Kaç gece adını sayıklarken yakalandım? Nihayetin sessizlik, konuşmak istemiyordun, Çığlıklarını sakladın benden, Benim gibiydin, inkara kalkışma, Söyle!ne gelirdi ki...