sinem aydoğan

Bugünlerde Gördüklerim Rüya demeye binlerce Şahit ister Rüya değil bu gördüklerim Kamyon arkasında Kapasitesinden fazla yüklü Tonlarca kömür Kapkara Ayırt edemediğim gerçekle rüya Bugünlerde Zehirlenmesine ramak kala Güvenliksiz maden işçisiyim Evime ekmek götürmek uğruna Sağım solum karbonmonoksit Şugünlerde

Sana dedim, yok dedin beni üzdün de üzdün ama bak ben hala burdayım yitiriş dengeyi alkolle kompanze edilen umma eylemi yitirdim seni sendeki Kristof Kolomb ciddiyeti Bekle dedin, gittin az ve uz gittin de...

ah, sevgilim elimi uzatacak kadar yakın, uzattığımda dokunamayacak kadar uzak şarkı kadar kısa süre sevgin, sevgilim hani mutfağındaki şiltende oturmuştuk ya ben düşecek kadar dışında yaşadığım en güzel anıymış, hiç...

Bu kış unutulmuş kartopu oynanmamış bir kış havuçların kardan adamın burnuna kavuşamadığı ölümün bol sıfırlı sayılarla ifade edildiği bir kış dışarda covid içerde aşk çaresizlik ölümün üşüttüğü yerlerde öğlen aşk akşam ayrılık gece ölüm haberlerde beni sorarsan iltica edecek yer bulamayanlardanım koltuk altındaki şilteden...

Bugün bilmem kaç onuncu kez bulutlar perdenin arkasında kaldı, gidişinin ardından. Yanında nasıl huzurluyum, çok huzurlu. Ama tedirginim de, akşam olacaktı. Sen gidecektin, hüzün...

Mahzun bir kız bıraktın arkanda Eve de sığmam artık şu anda Tenim teninle bakışsa Eh, işte anca o zamana...

İnsanların rekabet içinde yaşadığı yeryüzünde herkes aşktan payına düşeni aldı. Biz sevgilim? Galiba biz o aşk hissesinden bize düşer diye beklerken, vazgeçmişken... Galiba biz...