Eylemsizlik

-EYLEMSİZLİK-  19.03.17

Uçsuz bucaksız bir yolun ortasındayım sanki. Ne başı belli ne de sonu bu yolculuğun. Günler adımlarımdan daha telaşlı.. Umudumu yitirerek koşuyorum yarınlara..Bir hüzün kaplar zar zor kapanmış yaramı. Neyden nasıl oluştu bilmem. İnsan tuhaf varlık. İçinde çözemediklerine daha da sarılır, daha çok uğraşır. Bazen uğraştıkça batar, bazen de ne yaptığını bilmez halde dolanır sorularının sokaklarında. Bir geri dönüp baksa ardına yüzüne savrulan acısıyla kalır öylece.

Ne anılar ne hatıralar yitirdik ömrümüzde. Her şeyden bir ders çıkarırken çoğu zaman da saydık yerimizde. Sizce de tuhaf değil mi bu yolculuğun ortasında beklerken bunları düşünmek? Oysa neyi bekliyordum? Beni bekleten ne idi? Kafaları karıştıran bu çıkmazlar sokağına uğrayan yok ki..

Evet, görünenler var ufukta, sapacak yollar, yaşanacak yarınlar var. Anlaşılan o ki; yapılacak olan yolları değiştirmek. Bilirim içimizdeki yolculuk en ağır olanı. Yollar uzun, karmaşık, hasret dolu, yalnız, biçare lakin bilinir ki tek çıkış var. Başlangıç nere, bitiş nere dururum. Ey gönlümün yazdırdıkları, bu yazı da bir çıkmaza girmesin der isen bil ki; yolun sonunda bekleyenlerin var. O yüzden bekleme yolculuğunun ortasında. Başka yollara sap. Nice yaralı gönüller fetih et, hoş et. Nice kardeşlerin olsun kalbinden hissettiğin, dualarından dilinden düşürmediğin canların olsun. Bu yolun sonu elbette O’na çıkar ve O’na çıkacak ve hep O’na çıktı..

Yorulacaksın. Yoracaksın. Kalbinin heybesindeki umutlarla devam et yolculuğa. Unutma ki; nice canlar var onların yastıkları taştan, tavanları feza..

Ey gönül! Yazdıklarını bilen,işiten var. Haya et umutsuzluklarından. Seni yaratan elbet yolunu gösterir..Devam et koşar adım, yolun sonunda bekleyen var! AED