Bir insanı sevmekle başlıyor her şey. Bazen de bir insanı sevmekle bitiyor. Kapkaranlık oluyor, bir sis kaplıyor her yeri. Göremiyor insan nereye gideceğini. Ama yine de birilerine sarılarak atlatıyoruz o günleri. Sevgi yaralar açıyor,sevgi o yaraları iyileştiriyor. “En tehlikeli insan hiç yarası olmayan insandır” diye düşünüyorum kendi adıma.Hiç yarası olmayan insanlar söylediği her kelimeyi planlayan insanlarmış gibi geliyor bana. Belki kibir…Ya da korkaklık… En büyük korkuları cesaretsizliklerinin fark edilmesi.Sevmek cesaret ister. Belki zayıf olmaktan korkuyorlardır. Ya da risk almaktan. Birine kalbini açmak onun seni kırma riskini göze almaktır. Hayalperest olduğumu düşünebilirsiniz ama sevgi tüm kapıları açar bence. Yapacak hiçbir işi olmadığı için, yaşıyormuş gibi yapan insanlar var.İşe birini sevmekle başlayabilirler. Sevmek,mutluluk verir. Birini sevmek,bir başkasına kendimizden daha çok değer verdiğimizi gösterir. Ama çoğumuz duygularımızı bastırıyoruz. Sonra arkamızda onların hayaletleri dolanıyor. Onlardan kaçıyoruz, duygularımızdan, sevgiden… Buna rağmen sevilmek istiyoruz, birilerinin bize değer verdiğini görmek… Ne güzel demiş Can Yücel:
“…Sevdiğin kadar sevilirsin.”
