Bir sürgündeyim
Rahmet diyarından sürgün edildim
Özgürlüğüm elimden alındı
Güneş yıllardır beni aydınlatmıyor
Ay ışıkları da ışımıyor gönlüme
Ben bir hata içerisindeydim
Nefsimi ilâh edinmiştim fark etmeden
Hep hâyallerle avutuyordum kendimi
Benliğim bendeki beni övüyordu
Anlaşan beni!
Benliğim bile düşmandı bana
Dostum! Hayır,hayır!
O zamanlar beni görmemeliydin
Yaşadıklarım beni tökezletiyordu
Hayatım böyle süregitti
İkiyüz yıl sonra bir hikmet ehlini gördüm
Söylediği hikmet dolu sözler
Huzur verdi kalbime
Ve İçimden kalktı bütün şüpheler
Nefsimin putunu kırdım bu sayede
Sonrasında Güneşte beni aydınlatmaya girişti
Ay’da seferber etti bütün Ay kırıklarını
Kalbime inen bütün perdeler
Kalktı bu sayede
Dostum! Beni şimdi de gwörmemelisin
Bu seferde günlerce ağlıyorum
Geçmişte yapmış olduğum hatalara
Hüzün benim etrafımı sarıyor ağladığım esnalarda
Ve bütün yaptıkları yeniden düşünüyorum
Günlerce bu derin üzüntüm devam ediyor
Üzüntü sonrası gözlerime ak düşüyor
Artık Yusuf’una ağlayan Yakup(a.s.) misalindeyim
O Yusuf(a.s.)’una ağlıyordu
Ben ise bütün hatalarım için ağlıyordum
Artık hiçbir şey görmüyordum
Her yer simsiyahtı
Bir gün bir ses duydum
Aklım bir tanımlama yapmaya çalıştı bu sese
Fakat nafile Dostum!
Bir türlü akıl erdiremedim bu sese
Ben bunları düşünürken ayaklarım yerden kesildi birden
Sanki bir yere yükseliyordum
Ak düşmüş gözler ile algılayamıyordum nereye yükseldiğimi
Ve sonra bir yerde durduk
Gözlerim birden kesik kesik görmeye görmeye başladı
Nerede olduğumu bilmiyordum dostum
Bir ses daha duydum
Gönlüm ferahladı ve anladım ki artık Rahman diyarındaydım
Sürgün edildiğim yere dönmüştüm
Günahlarıma ağlayışım döndürdü beni buraya
Şimdilerde artık aşk ile tefekkür hâlindeyim..
