Sevgi

İyi hissettiren insanlar vardır hayatta; varlığına şükrettiğiniz, bağımlılık yapan. Zaman olgusunun tamamen soyutlandığı, nasıl geçtiğini anlamlandıramadığınız, keşke daha da uzun sürse diye içten içe dua ettiğiniz zamanlar. Hayallerimiz vardır hayalken bile güzel olan. Bizi birbirimize bağlayan sevgimiz vardır. O sevgiyle bulduğumuz benlik, varlık vardır her şeye rağmen. Her şeyin temelidir; sevgi. Bu dünyada insanoğluna verilen en büyük hediyedir; sevmek, sevilmek. Birbirimize karşı duyduğumuz sevgi ve tutkumuzla var oluyoruz aslında. Sevmenin, sevilmenin etki alanına girenin oradan aldığı muazzam tat ve duyguyu başka bir şeyde bulamayacağı gibi o etkiden kopmakta istemez. Çekirdeğini “sevgi” ile temellendirdiğimiz bu dünyada birbirimizi sevdiğimiz kadar varız aslında. İnsanın varlığının ölçütüdür: sevgi. Sevdiği, sevildiği kadar vardır aslında insan. Hayat, sevgi ile öylesi iç içe bir uyum sergiler ki, eğer hayat baştan aşağı bir şarkı olsaydı nakaratı, manifestosunu yazacak olsa kalemi, bir plak olsa takılı kalacağı ve sürekli tekrarlayacağı ‘sevgi’ olurdu. Sevmek, sevilmek, sevmeyi bilmek, sevilmeyi bilmek, tüm güzellikleri görüp bunun farkına varabilmektir tüm maharet. Her şeye rağmen hayatımızda varlığına şükrettiğimiz insanlar olmalı, hayat anca böyle yaşanır; severek ve sevilerek.