Ne yani? Nasıl olabiliyor bu? Nasıl diyebiliyor bir insan bir insana? Sen tabiat hatasısın. Yanlışlıkla var olmuş bir yanlışsın. Yanlışlıkla var olmanın kahyası mısındır ki sen? Yoksa yaratılanların bir tanrı tarafından çamurdan var edildiğine inananlardan mı? Ya da cam bir fanusun içine sıkışmış bir kaç küçük cüceler miyiz hepimiz?
O zaman kırıp bu cam fanusu, özgür bırakalım ruhumuzu. Yanlışlıkla bulalım benliğimizi. Var olduğumuz gibi tekrardan yanlışlıkla. Sahi kaç kişi kaç kişiye kurmuştur ki bu cümleyi. Apaçık, bilinçsiz, şuursuz bu saçma yargıyı kim kime neden söylemiştir ki? Sen tabiat hatasısın. Yanlışlıkla var olmuş bir yanlışsın.
Yanlış olan ne? Senin doğrularına tezat düşenler mi? Peki senin doğruların ne? Kafanın içindeki irinli düşünceler mi? Yanlış olan yanlışlıkla var olmak değil. Yanlış olan var olduğun evrende doğru ilerleyememen. Evet tabiat var bunda hem fikiriz. Ama hata ne ki? Yanlış olana yönelmek mi? Doğru sandıklarımıza gidememek mi? Ya da belki hata hiçbir yere yönelememek. Kendi çelişkilerinin arasında büyük bir telaşla kaybolup gitmek. Hata belki de insanın kendine verdiği bir cezanın neticesi.
Ve işte en nihayetinde milyonlarca hata…. Susmak da bir hatadır. Öylece durmak da Kendine kızmak? Kilitli bir kapının içerisinde ne var ne yok diye merak edip kapıyı aralamak da hata. Herkese küsmek de! Var olmak peki en büyük hata belki de odur. Yanlışlıkla var olmak diye bir şey belki de aslında hiç yoktur.
