içinde

Ve ben

tumblr oe2kgowYIs1ravns6o1 1280

Ve gece 3 civarı Selanik’ten yukarı tırmana tırmana Kurtuluş Park’ına yürürken buldum kendimi. Kendimi o kadar sık ve çok kaybediyordum ki artık köşe başlarında bana azıcık benzeyen kadınlarla göz göze gelince birkaç saniye irkiliyordum. Ben sadece kendime gelebildiğim anların yazısını yazıyorum. Dönem dönem sürekli yazmışlığım var ise de bunun sebebi kendimi bulduğumu sanmaya yeltenmemdir.

Neyse.Kurtuluş Park’ı. Bu park öyle sıradan bir park değildi. Hele bizim için anlamını bi bilsen.. anlatmayacağım tabii ki. Evim o kadar yakın ki, her gün yeniden hatırlıyorum olan biteni ve bana bir şeyler her gün hatırlatılıyorsa o kadar güçlü inkar eder, yok sayarım.Bak bu bir öz eleştiri.

Eve vardığımda saat 3.27idi.Hızlanıp tökezleyen, nefessiz kalıp kaldıramadığım, yara bere içinde adımlarım. “Neden hiç kimseyi kurtaramayız?” Gece gece aklıma izlediğim filmler ve yaşadıklarıma hakaret eden sessizlikler geliyordu.

-Aşık olup da kalbi kırılan herkes neden aşkı inkar etmeye başlar ki?

-Çoğu kişi için bu böyle.

-Çoğu kişiden bahsetmiyorsun şuan. Bir kişiden bahsediyorsun.

-..

-Çünkü hak ettiğimize inanıyorsak aşkı inkar etmeyiz. Bu otomatik bir tepkidir.Refleks gibi yani. Hak etmediğine inanan biri aşık olduğunu unutup yaşamaya devam edebilir.

Mutfak tülünü kombi şartelinin arasına sokuşturarak penceremin hemen önüne sandalyeyi çektim. Henüz güneşliğim olmadığı ve birinci katta olduğum için ufak tefek önlemler icat ettim durdum kendime. Düzen değişti, fikirler değişti, kelimeler yutuldu, durumlar değişti -de ben hala bir yıldız ve bir kozalak istiyorum.

Ne düşünüyorsun

Kırmızı Yazar

Yazar Melis Erdoğan

Sayın okur,bi yerlerde yaşıyorum ama oralara hiç ait olamıyorum.Bilmek istediklerini sor,çekinme.
ve kendini bu kadar hırpalamana değmiyor hiçbiri, boşver.

Yıllık üye

Bir cevap yazın

yorumlar