”……………………”
Artık öfkelendiğim düşmanım değilsin,
Şiirlerimin misafirlerinden birisin.
Hayır, hoşgeldiğin bir yer olamazdım.
İçimdeki ”Aşıklar” tablosu gibisin.
Bağırmak istedim veya da çağırmak,
İzmir’den dağıtmak gibi bulutları
Gücüm yetmedi ve yağmurlar bana yağdı.
Islandım,kabul ettim,suskunlaştım.
Senin gözünden de anlamaya çalıştım.
Diyorsun: ”Ne diyor,ne saçmalıyorsun?”
Aklında sebepler yaratılacak cevaplara
Olacağım avuçlarından kayıp giden,
Kaybolacağım fakat kırmayacağım seni.
Ben de parçalanan, sen de ise parçalayan
Çal şimdi biraz gitar biraz keman
Korkma, benden gittikçe özgürleşeceksin
Senin hakların dudaklarımdan taşmayacak.
Çabaları alacağım ve göremeyeceksin
Olur ya için titrer ve duygulanırsan;
Ağlamaya beklerim sarılarak ve doyasıya
Senin dünyanda neydi ya ağlamak ?
Sıcağını yaşadın mı bir kucağın?
Hatıraların şimdi cenaze gibi soğukken,
Kalkıp gidiyorlar, bu gece yastığımdan.
Haklısın, sessizlikler yakışmadı.
Başka bir dünyada olsaydık
O zaman olmazdım mecbur vedaya
O zaman dokunabilirdim sana
Saatler dinlenip durmaya yakın olunca
Anlamıyorsun,solacaktım dünyanda.
Ben kaygılanan,sen kaçıngan.
Ne varsa hıçkırarak içime hapsolan
Bu gece kaçıyor şiir gözlerimden gözlerine.
Biliyorum,”Bul!” desem bulamazdın.
Korkup kaçar sana dokunan kadınlar.
Donup kalıyorum,yakışıyorum şapkana.
Sonradan gelir bana giden adamlar.
Eriyecek belki akacak saçlarından yıllar,
Başladı tekrarlar,tekrarlar…
Şimdi olduk mu biz bize ?
Ben saklanan,sen kaçan.
Başka bir dünya olur muydu ki
İçimizde kaybolan sevgimizden ?
Ben konuşan,sen susan.
Derinlerdeyim,kaybolmakta.
”Aşıklar”ın çarşafı aramıza dolanmakta.
Olur musun, ister misin ?
Ben sarhoş,sen bulanık…
Süzülüyor yıllar,aramızdaki yollar kırışık…
