in

Virüslü yalnızlık

plant

Şaşırmadım,
bu virüsün bünyemi bu denli sarmasını.
Yalnızlık, bir cüzzam hastalığı
ki sonu sadece güzel gülenlerin ağzı.
Halbuki ağzının yerini bildiğim için,
dokunduğum idi bu yalnızlığın.

Toplaştı şimdi kır çiçekleri,
sakalsız yüzümün kenarlarında.
Ben hiçbir şiirde çocukları ağlatmadım.
Ne devlet gördü ne de ben.
Odamın huysuz perdelerine yoğunlaştım.

Bir tımarhane, aklını yalnızlığına katan,
içinde bağırışlar
parmakların idir akan zaman.

What do you think?

0 Beğeni
Upvote Downvote
Okur

Written by Mahir Taşyurt

Yıllık üye

Bir cevap yazın